girmiştin ya, kanıma…

http://fizy.com/s/12u5fp

***

(1)

inanmak?

zor şu saatten sonra,

oldukça zor..

güvenmek?

şu zamanda?

gülebilmek güzel şey yine de

sevgi?

işte bu varolmaya mahkum

en az nefret kadar..

mutluluk?

garip paradoks vesselam.

insana rahat batar.

*

(2)

hayat devam eder,

sen ne yaşarsan yaşa, darbeyi neyden alırsan al

devam eder.

düşünmez, “lan dur bi bakalım, noldu buna” diye,

devam eder.

*

(3)

bi de umut var..

yani kavram olarak ‘umut’ var.

yoksa umut pek kalmadı yani..

“umut yok” diyorum ya yer yer

ilahi güç, dünyadan umut kavramını çekerse neler olabilir bi hayal edelim.

dillendirmeyelim ama edelim işte.

umut olmazsa olmaz.

umut var, yok desek de var.

*

(4)

gitmek bazen gerekliliktir

bazen zordur,

bazen kurtuluştur,

bazen umuttur,

bazen sadece bi kaçıştır,

bazen ağlatır,

bazen korkutur,

bazen yokoluştur,

bazense sadece gitmektir işte.(*)

(*:c.adrian-nereye gidiyorusun ~ “gitmek gitmektir işte, hepsi bu.)

***

sen o kadar bi’şey söylemeden gidersin ki; üstüne milyonlarca şey söylenir.

incir reçeli – 2

-çocukken oturduğumuz mahallede saklanbaç oynardık, saklandığım yerde bulamayacaklar beni diye ödüm kopardı. heyecanla beklerken çişim gelirdi. her defasında bunu bahane ederek çıkardım saklandığım yerden. sobelemezlerdi beni. hastalığımı öğrendikten sonra da hep saklandım. saklandığım yerden hiç çıkmadım. bi çok şeye ihtiyaç duydum ama, sıktım dişimi. çünkü insanlar acımasız, tahammülsüz. hemen sobelerlerdi beni. sonra sen geldin. saklandığım yatağın altına başını uzattın…

-saklanıcak yer arıyodum.

-burası çok dar, burası karanlık, burası çekilir dert değil. git…

-buldum seni, gördüm, dokundum. sana dokunmak hayatın içinde durup dinlenmek gibi.

-sana dokunmak nefes almak gibi.

-sana dokunmak tüm kelimeleri yakmak gibi.

-sana dokunmak tüm insanalrı affetmek gibi.

-sana dokunmak hayatı temize geçmek gibi.

-sana dokunmak, ölüme inat gibi.

***

http://www.facebook.com/video/video.php?v=10150207038678433

incir reçeli

bu hastalık insanı önce yaşarken öldürüyo, bana nefes alan hiç bişeyi sevme hakkı vermediler ben de incir reçelini sevdim, incir reçeli sendin aşkım. şimdi kapat gözlerini yapacağın güzel şeyleri düşün, beni unut demiyeceğim, çünkü ben seni unutamazdım. ama sakın hayata küsme, ben yaptığın herşeyde yanında olcam. sabah yine radyonun sesiyle uyanıcaksın, enerjiyle yatağından fırlayıp, radyoyu kısacaksın, sonra pencereyi açıp dışarı doğru gerilceksin. dışarda hikayelerini anlatmayı bekleyen binlerce hayat var, hepsi de anlaşılmayı bekliyo benim gibi. yaz aşkım, hiç durmadan yaz. birbirlerini anlat onlara. birbirlerine değerek, dokunarak yaşayabilmenin güzelliklerini anlat birbirlerine karışmayı anlat, yaşam savaşı içinde yaşamayı, yaşatmayı unuttuklarını anlat, sevişmeyi anlat onlara, en zor anlarda bile hiç ayrılmamacasına tek vücut olmayı anlat, yalnız yürümek zor, kolayını anlat… şimdi aç gözlerini, söz veriyorum. herşey çok güzel olacak. ben sana karıştım aşkım, daha güçlüsün. bir gün şöförün aniden camı açabileceğini anlat.

***

üstüne söylenebilcek çok şey var bu filmin. ama hiç bi’şey söylememk en iyisi.

izlemeden ölme bence.

bazen kar nasıl hazin yağar bilirsin..

ben senin en çok sesini sevdim.

buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi.

önce aşka çağıran, sonra dinlendiren.

bana her zaman dost, her zaman sevgili…

***

öss’ye hazırlanırken, tüm sorunlarımızı psikolojik olarak nitelendirirdiler. öyleydi de belki de. benim en büyük sorunum sessizlikti. yatağıma girdiğim andan itibaren sessizliğin o ağır baskısını üzerimde hissetmeye başlıyordum. sonra “sessizliğin çığlığı” dedikleri şey geliyodu üstüme üstüme. karabasan da olabilir, emin değilim. ama bağırmak istediğim halde ağzımı açamıyordum. kalkmak istediğim halde hareket edemiyordum. sonra bırakıyodum kendimi, ya ölücem ya da 2 dk sonra geçecek diyodum. geçiyodu sonra da.

çok sonraları buna çözümü şöyle bulmuştum. sesin olduğu ortamda uyuyordum. ya mp3 playerım açık oluyodu ya tv ya radyo bi şekilde gürültülü ortamlarda uyudum hep.. sınavdan sonra hiç yaşamamıştım bunu.

son 1 haftadır, yine olmaya başladı işte. ve müzik, radyo vs etki etmiyo hiç bi’ şekilde…

***

özledim sesini, n’olur konuş..

bırak, nefes alayım.

Kendimizi özgür zannediyoruz oysaki sadece ipimizi biraz uzun bırakmışlar. Sınırlara gelince fark ediliyor bu. Dışarı çıkmak isterken kendini cama vurup duran yarı delirmiş karasinekler gibiyken. Sadece geceleri, yapayalnız ve yalınayakken anlaşılabilecek şeyler var. (madde 41)

***

(1)

tesadüfen ilkokul arkadaşınla karşılabilirsin istiklal caddesinde, ya da tesadüfen kaçırdığın otobüs kaza yapabilir, ya da eski sevgilinle karşılabilirsin yenisiyle beraberken, ya da okuldan kaçtığın gün babanın okula gelesi tutar tesadüfen, ve ya tesadüfen aynı şeyleri giyebilirsin en gıcık olduğun insanla.

ama tesadüfen 10′larca tesadüfü 1 insanla yaşayamazsın.

hayır, kaderci bi insan değilim ben.

sadece içimden geleni yazıyorum.

***

(2)

müziğin olmadığı bi dünya hayal edemiyorum, ya da teknolojinin(!), ya da ne bileyim dinin(!)

ama aşk’ın olmadığı bi dünyada yaşıyorum.

***

mutsuz olalım,

hep mutlu oluncak diye bi’ kural yok ki,

biz de mutsuz olalım!

ben kötü bi’ adam mıyım?

bahar yüzüme bak.

***

nokta’lar 15e filan ayrılır.

3ü bir araya gelir, “yarım kaldı” dedirtir.

2si üstüste gelir, “açıklıyorum bak” dedirtir.

virgülle birleşir, başka edebi şeylere yarar.

ı’nın üstüne gelir i yapar.

…

…

…

bi cümlenin sonuna gelir, “bitti” der, dedirtmez direk der.

***

aklından geçen ilk şeyi söyle, kötü bi adam mıyım ben?